Mariska, 28 november 2011
Verenigde Staten , San Francisco 38°

"It's a city known for its freedom..."

Hoi lieve allemaal!

Hier ben ik dan weer met wat waarschijnlijk mijn laatste update vanaf Amerikaanse bodem gaat worden, in overweging nemend met welke frequentie ik de tijd kan vinden om een verhaal te schrijven… Het einde begint echt in zicht te komen: over 3,5 week stap ik alweer op het vliegtuig naar ons prachtig Mokum. Het wordt steeds gekker om te bedenken dat ik echt weer terugkom: ik voel me langzamerhand écht thuis in San Francisco en wil steeds minder graag terugkomen. Wees niet getreurd, ik zie er natuurlijk erg naar uit om jullie allemaal weer te zien, maar zo’n geweldige paar maanden hier afsluiten blijkt zo makkelijk nog niet!

De afgelopen weken heb ik een paar echt Amerikaanse dingen meegemaakt: Halloween en Thanksgiving, en alle gekte daaromheen. Het Halloween weekend viel voor een groot deel een beetje in het water voor mij, omdat ik dus ziek was. Gelukkig voelde ik me op zaterdag goed genoeg om wel naar het feest te gaan waarvoor mijn huisgenootjes en ik al veel geld hadden neergeteld: een party in de hipste club van de stad, Infusion. We begonnen al om 18:00 met de voorbereidingen, wat bij mij vooral bestond uit het krullen van mijn haar. Ik bleek daar niks van te bakken maar gelukkig woon ik met twee experts in huis dus het uiteindelijke resultaat mocht er wel zijn. Ik had een diva-kostuum gekocht, inclusief hond (helaas geen echte) en enorme oorbellen, maar door mijn gekrulde blonde haartjes, rode lippen en blauwe jurk dacht iedereen dat ik Dorothy van the Wizard of Oz was. Jordan was een Ninja Turtle en Sandra ging als showgirl, dus we waren een bonte bende. De tramrit naar de stad toe was misschien nog wel het leukst. De gekste kostuums kwamen voorbij: Lady GaGa, verscheidene brandweervrouwen en Zwitserse Alpenmeisjes, black swans, monniken, en zelfs Super Mario. Het feest zelf was ook erg leuk maar helaas werd mijn huisgenootje onwel door ofwel drugs die in haar drankje was gedaan ofwel overmatige alcoholconsumptie. Conclusie van de avond: geen huissleutels, geen taxi’s die kotsende meisjes in hun auto willen, en geen jas. Koud, oververmoeid, en 120 taxi-dollars armer zijn we om 04:00 door onze huisbaas het huis ingelaten.

Na dit heftige avontuur heb ik ’t die week maar rustig aan gedaan, ook met het oog op het feestweekend in Las Vegas dat eraan zat te komen. Wel heb ik een hilarische avond gehad bij de Nederlandse consul thuis: elke eerste donderdag van de maand wordt een borrel gegeven waarbij iedereen welkom is en dit keer was het bij hem thuis. Hij heeft een indrukwekkend huis op de mooiste plek van de stad, inclusief dakterras met een 360° view. Natuurlijk leuk om eventjes in rond te lopen, maar wel frustrerend om te bedenken dat wij dit met z’n allen lekker lopen te betalen… Ach, Arthur en ik kregen er gratis wijn én kaaskroketjes voor. Komende donderdag gaan we met een grotere groep Nederlanders naar het consulaat voor een rondleiding en de borrel die erop volgt. Hopelijk zijn er dit keer wel bitterballen…

Dat weekend was ons Vegas-weekend. Bijna alle Nederlanders en Denen met wie ik optrek gingen mee, en ook mijn neef Dan en Charley uit Amsterdam kwamen over. Wát een plek… Ik was er natuurlijk al eens geweest, maar de ervaring als 15-jarige verschilt toch enorm van degene die ik nu heb gehad. We logeerden in het Excalibur, een vrij crappy hotel maar wel heerlijk kitch in de Vegas-stijl. We kwamen vrijdagavond aan en zijn meteen doorgegaan naar onze eerste club: Marquee. Dat is de club in het nieuwste hotel van de Strip, the Cosmopolitan. Het grote voordeel van uitgaan in Vegas is dat de rijen binnen zijn, omdat de clubs bij de hotels horen. Het grote nadeel is dat die rijen LANG zijn. We hebben wel een uur gewacht maar het was het zeker waard. Er werd gedraaid door een erg goeie DJ (Marcus Schulz voor degenen die hem kennen) en de sfeer zat er goed in. Jammer was wel dat ik niet door de club mocht rondlopen zonder schoenen, zelfs toen ik liet zien hoe rood en beblaard mijn voetjes al waren… Het kon de pret niet drukken. Vijf dames in witte pakjes dansten op een loopbrug boven de DJ, er werden lichtstaven uitgedeeld, en er was een buitendansvloer mét palmbomen. Pretty awesome. We hebben de avond goed afgesloten met een enorme pizza voor drie en een potje pool. We zijn om 05:00 huiswaarts gekeerd en tot 13:30 de volgende dag ons bed niet uitgekomen.
Op zaterdag zijn Charley en ik de Strip gaan verkennen. New York New York, Monte Carlo, Ceasar’s Pallace, en the Bellagio hebben we allemaal bezocht. Natuurlijk hebben we de watershow van het Bellagio gezien en een paar slotmachines bespeeld. We hebben daarna een powernap gedaan aangezien we ons moesten klaarmaken voor nog een avond goed feesten. We hadden afgesproken om met Dan te gaan eten bij het beste buffet van Vegas: the Wynn. Dan had de hele dag gepokerd met een zeer goed resultaat: vol trots kwam hij met een grote stapel $100 biljetten aanzetten. Die moesten natuurlijk meteen op, dus betaalde hij ons diner. De hilarische serveerster gaf ons bodemloze champagne en dit resulteerde in een dolle boel. Om 22:30 zijn we richting club XS vertrokken. Dit schijnt de beste nachtclub van Vegas te zijn dus die mochten we niet missen. Het sexisme van de stad kwam hier goed naar boven: dames betaalden $20 entree, heren moesten $50 neertellen. Het was het zeker waard: de club was groot, met een prachtig zwembad, en een mini-casino op een eilandje in het zwembad. Ook hier waren palmbomen en ligbedden rondom het zwembad, en de wc’s werden bevolkt door wel veertien hulpjes die handdoekjes voor je omhooghielden na het handen wassen. Het was kortom een exorbitant weekend in de stad waar alles draait om geld, drank, en seks. Een vreemde ervaring die je zeker een keer gehad moet hebben, maar ik vond het absoluut niet erg om na twee dagen weer naar de echte wereld terug te keren.

De twee weken daarna waren vrij rustig, met wel een paar leuke hoogtepunten: de introductie van de vrijdagmiddag-Margaritas met alle Nederlandse en Deense meisjes, het bezichtigen van de Cirque du Soleil voorstelling Totem, het poseren voor een fotoshoot en het vieren van het succes van mijn neef Dan’s start-up. Verder heb ik wat achterstallig schoolwerk ingehaald, een paar musea bezocht, en de laatste voorbereidingen getroffen voor mijn Thanksgiving-trip. Ja, ik ging weer op reis! Ditmaal richting het Zuiden: een roadtrip door California over de beroemde Highway 1. Samen met Natascha (Deens), Ralph (Nederlands), Kris (Deens), en Lenn (Nederlands) heb ik de prachtige omgeving verkend. We zijn naar LA en San Diego geweest, hebben veel prachtige zonsondergangen gezien, hebben langs fantastisch mooie kustlijnen gereden, en goede musea bezocht. Ook hebben we heel veel (lekker) gegeten, veel te veel geld uitgegeven, en veel kilometers gemaakt. Thanksgiving vierden we in een Italiaans restaurant waar ze een traditioneel menu serveerden, wat eigenlijk helemaal niet lekker was maar wat we toch niet hadden willen missen. Behalve de eerste dag in LA was het prachtig weer en we hebben dus ook gewoon op het strand gelegen en gepicknickt. Een vriend van ons uit San Francisco komt uit Orange County (The O.C.!) dus we hebben ook hem en zijn enorme Amerikaanse huis bezocht. Verder hebben we de normale toeristische attracties bezichtigd: Hollywood, Rodeo Drive, Beverly Hills, en Venice Beach in LA, en Balboa Park en Old Town in San Diego. Op vrijdag zijn we moe maar voldaan in het vliegtuig naar San Francisco gestapt en tot mijn grote spijt besefte ik toen dat mijn volgende uitstapje mijn trip huiswaarts zal zijn…

Ja, dat wordt echt nog wat hoor, afscheid nemen hier. Niet alleen heb ik een jaar lang uitgekeken naar dit avontuur maar ik heb ook echt iets opgebouwd hier. Er is weinig wat ik echt niet leuk vind hier (het enige wat ik nu kan bedenken is het feit dat mijn huis geen verwarming heeft, behalve in de badkamer…). Ik heb een goede balans gevonden tussen af en toe wat studeren, thuis rondhangen met mijn huisgenootjes, leuke dingen doen met mijn neven en internationale vrienden, de stad verkennen, en goed feesten. Ik ben hier eigenlijk nooit gestrest, en dat is toch wel een nieuwigheid voor mij. Kortom, ik voel me hier helemaal vrij. Ik kan dus terugkijken op een zeer geslaagde tijd die ik absoluut nooit zal vergeten, hoe cliché dat ook klinkt. Diep vanbinnen verlang ik natuurlijk erg terug naar mijn hometown Amsterdam en het leven dat ik daar al heb, maar op het moment kan ik alleen maar betreuren dat het hier zo snel is gegaan.

Maar tot de tijd dat ik echt weer mijn beide voeten op Nederlandse bodem zet (23 december om 19:30) ga ik nog even met volle teugen genieten van deze geweldige stad en alle leuke mensen die ik heb leren kennen (en de zon die hier nog steeds schijnt!). Ik hoop dat het jullie allemaal net zo goed vergaat. Wellicht komen jullie net zoals de Amerikanen hier al lekker in de Kerststemming, maar één verzoekje: houd de sneeuw nog even af, ik weet niet of ik dat meteen al aankan als ik vanuit sunny California wederkeer…

Veel liefs!

Mariska

Mariska in Verenigde Staten bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl