« Trente-huit euros, s’il vous plaît ! »

Lieve allemaal,

Ik vond het weer hoog tijd worden voor een verhaaltje, want het is er al weer twee weken niet van gekomen. Ik heb alweer zoveel meegemaakt sinds ik hier net aankwam! Allereerst natuurlijk het wennen aan het werken hier; inmiddels ben ik helemaal part of the team. Na een tijdje met mijn collega’s te zijn omgegaan, heb ik kunnen concluderen dat ik het heel goed kan vinden met drie van de vier, en de vierde moet ik maar een beetje mee zien te leven. En dan zijn er natuurlijk triple T (Turbo Tante Tiny) en Philippe, de directeur. De laatste is eergisteren ineens vertrokken; nadat ook de kok chronisch ziek is geworden leek dit de druppel voor het bijna failliete Meridon. Maar vandaag is er vergaderd met het bestuur en Philippe lijkt te zijn teruggekeerd. Bovendien zijn er nu verschillende koks aan ’t werk voor het bedrijf, wat het wel chaotischer maakt voor ons maar in elk geval kunnen we zo nog een week verder en dan wordt de zaak opnieuw bekeken.

De leukste verhalen die ik te vertellen heb zijn natuurlijk de dingen die ik in Parijs heb meegemaakt. Ik heb inmiddels vijf dagen doorgebracht in la ville d’amour, waarvan een in mijn eentje. Dat was mijn eerste vrije dag. Ik had gepland om meteen naar het Louvre te gaan, want daar wil ik het liefst in mijn eentje doorheen kunnen struinen. Maar: le mardi Le Louvre est ferme. Helaas, elke dinsdag gesloten. Uiteindelijk ben ik, na de Notre Dame te hebben bekeken, naar Musée d’Orsay gegaan, wat ook heel erg prachtig was. Hele mooie schilderijen van Renoir, Dégas en Monet gezien (en ook een paar Van Gogh’s, wat ik dan weer gek vond!). Hierna was ik wel zo uitgeput dat ik lekker ben gaan lezen in Jardin du Luxembourg (de mooie, classicistische versie van het Vondelpark). Ik heb me toen op mijn zere voetjes naar huis weten te slepen, 45 minuten door de hete zon; dat doe ik dus nooit meer!

De tweede dag in Parijs was twee dagen later, toen ben ik met Daniëlle een dagje Montmartre gedaan. Dat was, hoewel zij mij niet heel erg ligt, nog best gezellig. De Sacré-Coeur kon ik helaas niet in, omdat ik niet aan de kledingvoorschriften voldeed, maar als troost hebben we een grote Ice Tea gedronken in Les Deux Moulins (het café van Amélie). Daarna nog naar Île St. Louis gegaan voor een ijsje van de beste ijszaak van Parijs; het ijs was het wachten in de rij zeker waard!
Afgelopen zaterdag hebben we met het hele team gegeten bij de pizzeria in het dorp, wat ontzettend gezellig was. Triple T toonde haar leuke kant door ons te trakteren op twee wijntjes in de plaatselijke kroeg, waarna de directeur de pizza’s betaalde. Het was een heel geslaagde avond, zelfs al moesten we ons daarvoor in een Opel Astra proppen met zijn zessen – met zijn tweeën op de passagiersstoel is toch niet geheel comfortabel, zeker niet als je daarvoor je hoofd naar buiten moet hangen… Zondag hebben we natuurlijk met z’n allen voetbal gekeken, waarvan iedereen de afloop al kent. Toch hebben we nog een glaasje champagne op onze jongens gedronken, waarna we weer lekker verder konden met de afwas.
Dinsdag ben ik dan opnieuw naar Parijs gegaan, waar Katinka en Willem mij opwachtten! Heel erg leuk om weer eens met bekenden door de stad te lopen, en zeker met zo’n Parijs-expert als Katinka. We hebben een tourtje Quartier Latin gedaan: Jardin du Luxembourg – Panthéon – Rue de Mouffetard – Jardin des Plantes – Arènes de Lutèce – Grande Mosquée – Sorbonne; daarna zijn we langs de Seine naar het huis van Piero, de kennis van Katinka waar zij logeerden, gelopen. Aldaar hebben we een heerlijke Franse maaltijd genoten – het vlees werd thuis bereid en niet in de supermarkt kant en klaar gekocht! En omdat het 13 Juillet was, de Koninginnenacht voor de Fransen, zijn we naar Place de la Bastille gegaan om daar de festiviteiten mee te maken. Dit resulteerde in een biertje voor Willem, een Ricard voor Katinka en een Baileys voor mij op een terrasje, en dit alles voor de prijs van €38,-! Gelukkig kregen we de rekening tegelijk met de drankjes dus konden we er intens van genieten, en dat hebben we dan ook gedaan. Ik ben met een taxi naar huis gegaan wat me ook €50,- heeft gekost, dus al met al een duur dagje, maar zeker geslaagd!

De volgende dag, op 14 Juillet (Prise de la Bastille zoals de Fransen het noemen), ben ik na mijn werk met Patricia naar Parijs gegaan, waar we met Katinka en Willem in een cafeetje spelletjes hebben gespeeld onder het genot van thee, koffie, lait vanille en heerlijke taart. Patricia ging vroeg naar huis maar ik kon blijven logeren bij Piero thuis omdat ik donderdag vrij was. Dus hebben we ’s avonds, na weer een heerlijke maaltijd, het vuurwerk bij de Eiffeltoren bekeken. Dat was werkelijk een belevenis! Met Franse muziek op de achtergrond en heel veel Franse mensen die bleven joelen was het een prachtig gezicht; moeilijk op foto vast te leggen helaas.
De volgende ochtend – nou ja, meer middag na een lekker potje uitslapen – hebben we een typisch Frans ontbijtje gehad en ben ik teruggegaan naar het kasteel. Aldaar wachtte mij een pakje van mijn zorgzame (of overbezorgde?) moeder met verwennerijen voor mijn zere voetjes. Vandaag heb ik weer een hele dag gewerkt; morgen moeten we weer het hele kasteel overhoop halen voor de nieuwe groep die zondagavond komt. We zijn allemaal vrij op zondag, dus gaan we met zijn allen naar Parijs om langs de Seine te fietsen op de Franse variant van de Witte Fietsenplan-fietsen.

Ondanks al het harde werken heb ik het hier best naar mijn zin. Het is vervelend als Philippe of Tiny boos op je worden, want we werken ons hier uit onze naad voor een schijntje en we doen allemaal heel erg ons best! Maar op zulke momenten kunnen we elkaar geïrriteerd aankijken en weten we allemaal hoe we ons voelen – gewoon tot tien tellen en ademhalen. De dagen Parijs maken veel goed en ook de hilarische momenten met Patricia, Berber en Richard. Brigitte Kaandorp’s Heel Zwaar Leven is al heel vaak aangehaald – het wordt een beetje ons lijflied inmiddels – met alle hilarische gevolgen van dien. Toch is het ook heel fijn om af en toe contact te hebben met jullie allemaal; het was dan ook heel erg leuk om Katinka en Willem weer in de armen te kunnen sluiten en ik verheug me stiekem ook heel erg op de komst van mijn ouders dinsdag!

Ik hoop dat jullie allemaal een heel fijne zomer hebben – weer of geen weer! (Ja, hier heeft het ook ontzettend gestormd en geonweerd!!)

Liefs,

Mariska

Verras Mariska in Verenigde Staten met een belletje via HalloBuitenland.nl